Ovčarsko-Kablarska klisura je biser prirode, obogaćen delima ruku vrednih neimara. Ono najvrednije i najlepše u njoj, od čega zastaje dah i što trajno ostaje u sećanju, stvorila je sama priroda: bogatu i živopisnu floru i faunu, izvore tople i lekovite mineralne vode, izvore čiste pijaće vode koji su kao dragulji rasuti u zelenilu predela, brze i bistre planinske rečice, stoletne šume, sunčane proplanke i svež planinski vazduh, strme litice i blago zatalasane padine i pašnjake.

Ovčarsko-Kablarska klisura poznata je i kao ''Srpska Sveta Gora'', zbog većeg broja manastira koji se nalaze na ovom području. Kao trajni spomenici srpskog neimarstva, duhovnosti i kulture, okruženi tišinom, zelenilom pitomih šuma i sunčanim padinama, u ovoj klisuri vekovima traju manastiri Vavedenje, Nikolje, Jovanje, Preobraženje, Sretenje, Svete Trojice, Blagoveštenje, Uspenije, Vaznesenje i Ilinje. Manastiri potiču iz srednjeg veka, a neki su kasnije obnovljeni. Pored manastira, na ovom području nalaze se još dva svetilišta – crkva Svetog Save i crkva – pećina Kađenica, koja je  svojevrstan sakralno memorijalni objekat.

Poklonici duhovnosti, vernici, poštovaoci istorije, tradicije i kulture, u ovim manastirima mogu videti razne crkvene relikvije, vredne ikone, stare zapise i retke rukopisne knjige, što će im omogućiti da upoznaju drevne korene srpskog naroda, tako da će iz manastira otići duhovno bogatiji.